Enn sigrar frekjukynslóðin

Nú berast fregnir af því að ríkisstjórnin hafi notað 200 milljarða af almannafé til að yfirborga bréf peningamarkaðssjóða. Þetta þýðir meðal annars að frekjukynslóðinni er bjargað aftur.

Kynslóðin sem fékk húsin sín ókeypis í óðaverðbólgu. Kynslóðin sem fékk námslán og bílalán sem brunnu upp. Kynslóðin sem seldi húsin sem þau fengu ókeypis á yfirverði þegar húsnæðismarkaðsbólan var sem stærst. Kynslóðin sem átti peninga og sakaði yngra fólk um að kunna ekki að leggja fyrir.

Er þessi kynslóð ekki búin að leggja nóg á samfélagið? Kjosa.is.

Afnám eftirlaunafrumvarps

Siv Friðleifsdóttir og fleiri þingmenn undrast að Samfylkingin hafi ekki staðið við loforð um að afnema eftirlaunafrumvarpið.

En hvernig geta þingmenn sett út á þetta, þó þeir séu í stjórnarandstöðu? Ekkert frumvarp um slíkt afnám hefur verið lagt fyrir Alþingi. Afhverju geta þingmenn ekki bara tekið málin í sínar hendur og klárað þau, skrifað frumvarpsdrög og mælt fyrir þeim á Alþingi. Til þess er þingið, er það ekki?

Hefði verið mun sterkara að leggja þetta til og benda á þá sem ekki vilja styðja afnám eftirlauna. Mun skynsamara en að reyna að benda á þá sem ekki hafa lagt þetta til á Alþingi, því allt þingið er sekt í þessu máli.

Það er alltof mikill slugsaraháttur á þessum þingmönnum okkar.

Með eða móti?

Þetta er frekar fyndið. Í umræðum um blóraböggla virðist fólk þurfa að hafa einhvern einn sem það er á móti, og einn til að verja.

Vinsælasta parið til að vera með/móti eru Davíð Oddsson og Ólafur Ragnar Grímsson. Báðir hópar nota svipuð rök gegn/með sínum mönnum.

Ég stend ekki með neinum, nema almenningi. Ég vil að þeir báðir axli ábyrgð á sínum mistökum og setjist í helgan stein sem fyrst. Kannski óþarfi að kosta til forsetakosninga strax, þannig að ÓRG má klára sitt kjörtímabil, en sjá sóma sinn í að þegja á meðan.

Aðrir sem mega gjarnan missa sín að mínu mati eru Jón Sigurðsson, Árni Mathiesen, Geir H Haarde, Valgerður Sverrisdóttir, Björgvin G Sigurðsson, Guðni Ágústsson, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Birgir Ármannsson, Össur Skarphéðinsson.

Reyndar bara sem flestir af þessum atvinnustjórnmálamönnum. Að mínu mati ættu stjórnmál að vera mun ódýrari fyrir ríkið. Enga aðstoðarmenn, meðallaun nýútskrifaðs háskólafólks, og engar risnur eða þóknun fyrir nefndarstörf. Ég vil hugsjónafólk.

Atið

Flestir fullorðnir einstaklingar á Íslandi er að upplifa sig í miklu ati. Þar á meðal ég. Það streyma inn fréttir af spillingu og klúðri, svo mikil holskefla af efni að fjölmiðlar hafa ekki undan að rannsaka og birta allt, og eru nærri viku á eftir blogginu. Vefmælingar sýna þjóðarmet í lestri á fréttum og bloggi.

En svo verður þetta svo mikið af fregnum af baktjaldamakki, lygum ráðherra og embættismanna, embættisafglöpum, o.fl. að fólk verður dofið. Hefur sig varla í að hneykslast lengur. Hneykslunarferlið er orðið fólki svo kunnugt að það á engin orð eftir. Dæsir bara, grúfir nefið ofan í kaffibollann og segir „jæja.. svo kvennalandsliðið er á leið á mót, eða eitthvað, er það ekki, hmm?“

En það er kjarni að myndast. Kjarni af fólki sem hefur tapað starfi, eignum, von, og jafnvel sjálfsvirðingu út af aðgerðum annarra. Og brotamönnunum er verið að bjarga frá gjaldþroti með baktjaldamakki. Þessir einstaklingar fá ekki nóg af atinu. Þeir gætu hrundið af stað byltingu.

Slugs

Þessi orðrómur, sem ég vísa í í síðustu færslu, er búinn að vera í gangi í amk. 5 daga núna, og það er hreint ótrúlegt að ekki hafi verið farið í saumana á þessu strax í fjölmiðlum. Nú eða þá Alþingi.

Meiri slugsararnir í þessum blessaða fréttageira og þingheimi. Þarf einhver að taka þá í kúrs í því hvernig venjulegir launamenn fá verkefni og ganga í þau, eða finna sér verkefni og klára þau.

Mér er spurn hvort við þurfum að vera með alla þessa þingmenn á launum?