Til stjórnar Lífeyrissjóðs Verslunarmanna og stjórnar Verslunarmannafélags Reykjavíkur.

Komið þið sæl.

Ég setti mig í samband við ágætt þjónustuver ykkar í dag. Fyrirspurn mín var hvort ég gæti flutt lífeyrisréttindi mín frá Lífeyrissjóði Verslunarmanna til Söfnunarsjóðs Lífeyrisréttinda sem ég greiði nú í. Því miður er ekki gert ráð fyrir slíkum tilfærslum. Því skrifa ég ykkur þetta bréf.

Tilefni vangaveltna minna varðandi lífeyrissjóðsréttindi mín eru tvö atvik. Annarsvegar sú siðblinda sem Gunnar Páll Pálsson formaður sjóðsins hefur sýnt í starfi sínu sem fulltrúi lífeyrissjóðsins í stjórn hlutafélagsins Kaupþings sáluga. Hvað ég vísa þar í ætti öllum læsum og heyrandi að vera ljóst.

Hitt atvikið sem vakti með mér reiði var svo þegar stjórn VR ákvað að lýsa umsvifalaust yfir stuðningi við Gunnar. Hvar í lögum um félagastjórnir stendur að verkefni meðstjórnenda sé að verja formann?

Ykkar verkefni er að verja og starfa fyrir sjóðsfélaga. Hafið skömm fyrir. Það hryggir mig mjög að geta ekki sýnt vanþóknun mína á störfum ykkar með áhrifameiri hætti en þessu litla bréfkorni. Það er einlæg ábending mín til ykkar að þið verjið ímynd sjóðsins og VR með því að segja af ykkur og hleypa nýju fólki að. Lágmarksviðbrögð eru að formaður hverfi til annarra starfa utan sjóðsins og félagsins.

Allt þetta kom mér mjög á óvart því ég hitti Gunnar Pál á morgunverðarfundi í fundasal VR fyrir 3-4 árum þar sem hann ræddi kjaramál. Á þeim fundi bar hann af sér mikinn þokka og virtist nokkuð greindur.

Kveðja,
Henrý Þór Baldursson

Með eða móti?

Þetta er frekar fyndið. Í umræðum um blóraböggla virðist fólk þurfa að hafa einhvern einn sem það er á móti, og einn til að verja.

Vinsælasta parið til að vera með/móti eru Davíð Oddsson og Ólafur Ragnar Grímsson. Báðir hópar nota svipuð rök gegn/með sínum mönnum.

Ég stend ekki með neinum, nema almenningi. Ég vil að þeir báðir axli ábyrgð á sínum mistökum og setjist í helgan stein sem fyrst. Kannski óþarfi að kosta til forsetakosninga strax, þannig að ÓRG má klára sitt kjörtímabil, en sjá sóma sinn í að þegja á meðan.

Aðrir sem mega gjarnan missa sín að mínu mati eru Jón Sigurðsson, Árni Mathiesen, Geir H Haarde, Valgerður Sverrisdóttir, Björgvin G Sigurðsson, Guðni Ágústsson, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Birgir Ármannsson, Össur Skarphéðinsson.

Reyndar bara sem flestir af þessum atvinnustjórnmálamönnum. Að mínu mati ættu stjórnmál að vera mun ódýrari fyrir ríkið. Enga aðstoðarmenn, meðallaun nýútskrifaðs háskólafólks, og engar risnur eða þóknun fyrir nefndarstörf. Ég vil hugsjónafólk.

Atið

Flestir fullorðnir einstaklingar á Íslandi er að upplifa sig í miklu ati. Þar á meðal ég. Það streyma inn fréttir af spillingu og klúðri, svo mikil holskefla af efni að fjölmiðlar hafa ekki undan að rannsaka og birta allt, og eru nærri viku á eftir blogginu. Vefmælingar sýna þjóðarmet í lestri á fréttum og bloggi.

En svo verður þetta svo mikið af fregnum af baktjaldamakki, lygum ráðherra og embættismanna, embættisafglöpum, o.fl. að fólk verður dofið. Hefur sig varla í að hneykslast lengur. Hneykslunarferlið er orðið fólki svo kunnugt að það á engin orð eftir. Dæsir bara, grúfir nefið ofan í kaffibollann og segir „jæja.. svo kvennalandsliðið er á leið á mót, eða eitthvað, er það ekki, hmm?“

En það er kjarni að myndast. Kjarni af fólki sem hefur tapað starfi, eignum, von, og jafnvel sjálfsvirðingu út af aðgerðum annarra. Og brotamönnunum er verið að bjarga frá gjaldþroti með baktjaldamakki. Þessir einstaklingar fá ekki nóg af atinu. Þeir gætu hrundið af stað byltingu.

Slugs

Þessi orðrómur, sem ég vísa í í síðustu færslu, er búinn að vera í gangi í amk. 5 daga núna, og það er hreint ótrúlegt að ekki hafi verið farið í saumana á þessu strax í fjölmiðlum. Nú eða þá Alþingi.

Meiri slugsararnir í þessum blessaða fréttageira og þingheimi. Þarf einhver að taka þá í kúrs í því hvernig venjulegir launamenn fá verkefni og ganga í þau, eða finna sér verkefni og klára þau.

Mér er spurn hvort við þurfum að vera með alla þessa þingmenn á launum?

Bankamaður er jafnari en venjulegur maður

Eitt stærsta spillingarmálið tengt nýju bönkunum í dag er hvernig verið er að bjarga bankastarfsmönnum undan lánaskuldbindingum sínum. Þetta lesendabréf birtist á vef Egils Helgasonar í gær, 30. október:

Frá bankamanni

Smá saga af því sem er að gerast innan bankanna þriggja núna - staðfest frá fyrstu hendi þar sem ég er einn af þeim sem þetta á við. Finnst siðferðisleg skylda mín að láta vita af þessu.

Mikill fjöldi starfsmanna hefur keypt hlutabréf gegn láni (og þá helst erlendu) á undanförnum árum og jafnvel stuttu fyrir hrunið. Innan bankanna er unnið að því hörðum höndum að leysa úr þessari flækju og losa fólk undan þessari skuldbindingu - ástæðan er m.a. sú að starfsmenn sem tapa öllu og verða gjaldþrota mega ekki vinna hjá bankanum.

Hvaða sanngirni er þetta - ef losa á ákveðinn hóp undan skuldbindingum, afhverju á það ekki við alla. Þetta þarf að fá á hreint frá Björgvini G., formönnum skilanefnda og/eða núverandi bankastjórum.

Annað að fjölmargir framkvæmdastjórar seldu eitthvað að bréfum vikuna fyrir hrunið - FME hlýtur að rannsaka það og bakfæra slík viðskipti, við treystum þeim til þess (eða ekki!).

Sagan segir að verið sé að stofna eignalaus einkahlutafélög í eigu bankastarfsmannanna sem fá að taka lánin yfir án þess að búa yfir nokkru veði. Þessi einkahlutafélög geta síðan farið í gjaldþrot án þess að hafa áhrif á kennitölu bankastarfsmannsins. Sem þýðir að óreiðumenn geta unnið í bönkum áfram. Þetta er eitthvað sem hinn almenni launamaður á ekki kost á að gera.

Þetta þarf að birtast á sem flestum stöðum. Ótrúlegt að ekkert heyrist af þessu á Alþingi eða í fjölmiðlum.

Nú er lag

Fjármálalífið verður að fara á allsherjar skilorð núna. Hér hafa þróast einhverjar Abu Ghraib aðstæður í viðskiptalífinu, þar sem skipuritið brást og menn höfðu of lausan tauminn.

Ríkisstjórnin verður að hætta að reka bankana eins og eign flokkanna. Ráða verður business management ráðgjafafyrirtæki sem sér um að endurskipuleggja reksturinn, kenna undirfólki góða viðskiptahætti. Minnka áhættur og gera þessa banka að hagkvæmustu og best reknu fyrirtækjum heims.

Fyrsta skrefið gæti orðið að láta endurskipuleggja FME, sem myndi síðan skipuleggja rekstur bankanna. Endurskoðendafyrirtæki myndu síðan taka þátt í útboði til að gera stikkprufur á rekstri og bókhaldi bankanna.

Með þessu fengjum við sem mestan arð af sölu bankanna. Og smám saman gætum við endurheimt orðspor Íslands. Stjórnvöldum er ekki stætt á fornum bitlingum, því nú eru augu heimsins á þeim. Ekki bara íslenskra kjósenda (guði sé lof.)