Skrípó 22.02.09: Óli sjeikur selur landið

Vil þakka Jóni Þórissyni fyrir myndina.

Skrípó 15.02.09

Skrípó, 30.01.09: Re-make

Skrípó, 28.01.09

Stjórnarslit sem þessi eru efnistaka orgía. Ég verð að reyna að ulla þessu út úr mér.

Forsetinn tjáir sig að venju ekki...

„Forsetinn tjáir sig að venju ekki um þær umræður sem fram fóru á fundinum.“ Þetta segir talsmaður forsetans, inntur eftir því hvað sé hæft í því að hann hafi hótað öllu illu á hádegisfundi hans með erlendum sendiherrum.

Svona fyrirslátt heyrum við trekk í trekk. Það má ekki tjá sig um efni hinna og þessa funda, bréfa, eða samtala.

Hverjir eru vinnuveitendur þessara manna? Eru það ekki við? Hefur þjóðin engan rétt til að vita hvað sagt er fyrir hennar hönd við aðrar þjóðir? Heyrir efni fundarins undir þjóðaröryggismál? Hví virtu þá hinar þjóðirnar ekki þann trúnað?

Innsæi Ólafs Ragnars

Fyrir 20 árum benti Ólafur Ragnar, nú forseti, á að verðbréfasjóðir Ávöxtun sf. gætu ekki staðið undir skuldbindingum sínum. Orð hans um þessi málefni urðu til þess að sjóðseigendur innleystu fé í unnvörpum og fyrirtækið fór á hausinn. Þá kom í ljós að hluti sjóðsfé hefði verið notað á óeðlilegan hátt, og skuldaði Ávöxtun sf. sjóðnum 68 milljónir. Stjórnendur Ávöxtunar sf. sátu inni á Kvíabryggju í kjölfarið. Einnig fór fram rannsókn á því hvort eftirlitshlutverk bankaeftirlits Seðlabankans og Viðskiptaráðuneytis hefði brugðist. Bankaeftirlitið bar fyrir sig að „allt í einu“ hefðu frjáls viðskipti með verðbréf hafist og þeir ekki haft ráðrúm til að sinna sínu lögboðna eftirliti.

Málið með Ávöxtun var svipað bankahruninu, bara mun smærra í sniðum. Í tilfelli bankahruns var enginn Ólafur Ragnar á þingi, hann var upptekinn við að sinna kynningarstarfsemi fyrir bankana á erlendri grundu. Var „viðskiptaundrið“ of nákomið Ólafi Ragnari í þetta sinn?