Krúttin

Ég held að krúttin muni umbreytast í Æþegiðikynslóðina.

Mjög þjökuð af neikvæðni eldri stétta (síbyljukynslóðarinnar), mun æþegiðikynslóðin klippa á svarta vírinn, en halda þeim rauða. (Halda jákvæða pólnum.)

Ef eldra fólk, sem ætti að þekkja söguna betur en krúttin, væri ekki að missa sig í bölsýni, þá myndi fólk kannski sjá glóð í myrkrinu. Að fólk hefur nú komist í gegnum verra mótlæti en þetta.

Meint heimska krúttkynslóðarinnar

Þeir eru einhverjir sem vilja dangla aðeins í kynslóð krúttanna nú á þessum síðustu og verstu tímum.  Hreyta í þau vegna efnahagshrunsins, og spyrja hvernig þau haldi að hægt sé að stunda einhverja skýjaborga hátækni nú þegar allt er að fara til fjandans. Og slá Andra Snæ Magnason utanundir fyrir vitleysuna að baki Draumalandsins. Stóriðja áfram, ekkert stopp!

Það er þó vert að minnast á það, að í hinum miklu efnahagsþrengingum sem Bandaríkin gengu í gegnum á 8. áratug síðustu aldar, þá voru einhver þálifandi krútt sem töldu að tölvum væri ekki bara ætlað að verða hraðreiknar fyrir stórar stofnanir. Fólk myndi koma til með að vilja einkatölvur á hvert heimili.

Þetta voru meðal annars Microsoft og Apple Inc. Microsoft halar inn óhugsanlegum tekjum inn í bandaríska hagkerfið og stofnendur þess eru ríkustu menn vesturlanda.

Eitt rótgróið stórfyrirtæki, Xerox, átti á þessum tíma hugvitsfólk sem fann upp gluggaumhverfi ákynja því sem við notum í dag, ásamt músinni. Stjórnendum fyrirtækisins fannst þetta svo arfavitlaus hugmynd að þeir seldu Microsoft og Apple Inc. aðgang að þessum uppfinningum og verkfræðingum þeirra. Og það á brunaútsölu.

Hverjir töpuðu sparifénu á þjóðnýtingunni?

Skoðum upphaf verðtryggingar á Íslandi.

Ég var í stærðfræðitíma í byrjun framhaldsskóla þegar kennarinn fór að segja okkur frá því hvernig hann eignaðist húsið sitt. Frásögnin sat í mér.

Fólk fætt á millistríðsárum keypti húsin sín á stórum lánum. Allir þurftu að eignast hús. Mikil þensla varð, og henni fylgdi óðaverðbólga. Í kjölfarið varð launaskrið og verðgildi lánanna varð lágt gagnvart krónunni. Í stuttu máli brunni lánin upp. Þá átti fólkið tekjuafgang mánaðarlega sem það ráðstafaði í önnur lán fyrir bílum og þessháttar. Leikurinn endurtók sig: Þensla, verðbólga, launaskrið, verðlaus lán.

Þetta er fólkið sem var með löngu uppkomin börn þegar húsnæðismarkaðurinn tók kipp fyrir nokkrum árum. Þau sáu verðgildi einbýlishúsanna sinna taka risastökk mánaða á milli, og notuðu tækifærið og minnkuðu við sig. Sumir skiptu þeim upp í tvíbýli til að hagnast enn meira. Keypti litlar krúttlegar íbúðir fyrir ellina. Eftirstöðvarnar voru tugir milljóna sem fólkið setti síðan í bréf og ýmsa sjóði. Venjulegir bankavexti freistuðu ekki.

Stór hluti fólksins sem tapaði háum fjármunum í þjóðnýtingu bankanna og falli markaða er þetta fólk. Af kynslóðinni sem kaninn kallar „þöglu kynslóðina“. Hér á Íslandi hefur hún verið þekkt sem frekjukynslóðin.

Sama fólkið og segir að við í „krúttkynslóðinni“ kunnum ekki með peninga að fara og gerum óraunhæfar kröfur. Ég á erfitt með að vorkenna því þó það sé nú orðið að virðulegum gamalmennum. Það á þó ennþá íbúðirnar sínar. Nema þau sem fóru í Búseta.

Við í krúttkynslóðinni fengum ekki tækifæri til að spila á sama leikvelli. Okkar fjárhagslega framtíð verður miklu dýrari.